24.5.08
22.5.08
Os Tonechos
Dicen los que fueron a la rueda de prensa de Tello&Garcés que aquello más que una comparecencia pública de dos políticos parecía la versión coruñesa del show de Os Tonechos. Garcés ya tuvo su minuto de gloria cuando rió a carcajada limpia tras destacar en otra rueda la buena dotación de los bomberos de A Coruña. Ahora Tello se ha ganado unos segundos en las noticias de La 2 con su visión del Bob Dylan que toca de espaldas canciones poco conocidas. Ha tenido que matizar sus declaraciones e incluso presumir en público de que tiene todos sus discos. Y eso qué importa, me pregunto. Y añado: ¿cómo es posible que tenga sus obras y no conozca sus canciones? Será que los discos son elemento decorativo. El resumen de todo esto es que Garcés se enorgullece de no haber contratado a Dylan y Tello lo aplaude, con constantes interrupciones, porque en directo es "horroroso". Eso sí, es más probable un concierto de Bob Dylan en A Coruña que otra actuación conjunta de Tello&Garcés. Y mejor será porque para reirnos nos quedamos con Os Tonechos.
14.5.08
12.5.08
8.5.08
En clave de partido
Insiste o presidente Touriño en que non haberá eleccións anticipadas en Galicia, pero os acontecementos políticos dos últimos días mostran a dirixentes que tensan a corda e que parecen querer abrir xa a longa carreira a monte Pío. Equivocáronse os alcaldes do PP coas súas críticas, e mesmo descualificacións, ós acordos coa Vicepresidencia para a implantación da rede de galescolas. É sorprendente que un rexedor asine un convenio, para poñelo a parir transcorridos varios días. Pero equivocouse tamén Quintana coa súa resposta: é lexítimo que se defenda da censura e, especialmente, da descualificación, pero é reprobable que rache uns convenios supostamente beneficiosos para os cidadáns por ataques á súa persoa. Se me criticas, quedas sen galescola. Á marxe das consideracións legais, Quintana emprega os colexios infantís coma se fosen seus e non dos cidadáns. Equivocouse tamén o voceiro socialista no Parlamento de Galicia, Ismael Rego, cando decidiu non acudir á reunión convocada por Quintana para falar de financiamento autonómico. Se o vicepresidente da Xunta convoca os grupos parlamentarios, a súa obriga é asistir a ese encontro, aínda que só sexa para dicirlle a Quintana que non están de acordo coa súa proposta. Dá a sensación de que os dirixentes políticos galegos están pensando máis nas eleccións autonómicas ca en resolver os problemas dos cidadáns. ¿En clave de país? En clave de partido.
Etiquetas: Política
4.5.08
1.5.08
El doctor Busquets
29.4.08
De Novo Mesoiro e a Xustiza
Empregarei os propios veciños de Novo Mesoiro como fonte para que ninguén me poida acusar de manipular a información. Segundo eles, dúas familias do poboado de Penamoa tiñan adxudicada unha vivenda social na nova urbanización. Unha delas non puido achegar toda a documentación necesaria. A outra finalmente renunciou a ese piso. ¿Significa iso que estes veciños montaron toda unha serie de mobilizacións porque no seu barrio ían vivir dúas familias de chabolistas? ¿Que pasa con eses adxudicatarios que na práctica se viron obrigados a renunciar ó piso ó que tiñan dereito? Todo o mundo é inocente ata que se demostre o contrario. Pensemos, logo, que esa familia tiña os papeis en regra, que non se dedicaban á delincuencia, que o seu único delito era vivir nunha chabola. ¿Ese é o concepto de xustiza que teñen algúns veciños de Novo Mesoiro? ¿como se lle compensa agora a esa familia?
25.4.08
¿Por qué Portugal?
Tal día como hoy, hace 14 años, el aula magna de la Facultad de Periodismo de Santiago amaneció con un clavel rojo en cada pupitre. Poco después supimos que el autor había sido Ramón, aquel chico mayor que siempre vestía de negro y que siempre recordaremos por su sonoro aplauso cuando el profesor Xosé Ramón Barreiro nos llamó mediocres. Algo más tardamos algunos en saber a qué venía aquello de los claveles rojos.
En Almada sigue en pie el Cristo Rei. Con los brazos abiertos, el regalo de Franco a Salazar tras la Segunda Guerra Mundial mira hacia Lisboa. Pero para llegar hasta allí desde la capital hay que cruzar el ruidoso puente 25 de Abril, el otrora puente Salazar.
En muchas ocasiones, desde Galicia y España hemos mirado con soberbia a Portugal. Quizá nos sentíamos fuertes comprando toallas al peso con nuestra 'todopoderosa' peseta. Pero deberíamos cambiar esa mirada altiva por ojos de respeto ante un pueblo que dio una lección a aquellos que dejaron morir al dictador en la cama.
A las 0,25 del 25 de Abril de 1974 sonó en Radio Renascença (el nombre de la emisora no podía ser más apropiado) el Grandola Vila Morena de Jose Afonso. Era la señal. En Portugal tuvieron himno y símbolo: los claveles rojos en los fusiles de los soldados. En sólo 6 horas una dictadura de 50 años se venía abajo.
Por eso, y no sólo por eso, quiero volver al Bairro Alto. Quiero beber sangría y comer pizza en el Stravaganzza. Quiero viajar en tranvía, visitar los Jerónimos, la Sé o la Torre de Belem. Quiero perderme en sus calles y mirar con respeto a un pueblo que, ese sí, "e quem mais ordena".
18.4.08
La vida le reclama
Me preguntaba hace unos días una amiga: "¿por qué ya no escribes en el blog?". En un arrebato de sinceridad le contesté: "no tengo nada que decir". Supongo que no le sucederá lo mismo a Nacho Mirás Fole, autor del blog Rabudo.com. Sé que todavía tiene mucho que decir, pero la vida "le reclama" y ha decidido "poner un punto en la blogosfera". Desde sus inicios, rabudo.com se convirtió en el espejo en el que muchos nos miramos cuando decidimos poner a andar nuestras propias bitácoras. Lo digo en serio y desde una perspectiva puramente profesional: es posiblemente el mejor blog gallego en castellano que he leído. Y añado, consciente de que me atizarán por decirlo: si fuese escrito en gallego habría obtenido más halagos de la blogosfera de Galicia.
En el fondo, creo que si no he escrito más no fue por la razón antes apuntada, porque, en realidad, nunca he tenido nada que decir y, aún así, lo he hecho. He dejado tranquilo El Túnel durante unos días porque me he disfrazado de Pepe Blanco (o de Caldera, hay versiones para todos los gustos) con la intención de continuar la labor iniciada antes por otros. Y, por qué no decirlo, para llevarme la contraria a mi mismo cuando dije que este año se echaría el telón de la defensa de la profesión de periodista.
Y en esas estoy. El Túnel seguirá su marcha mientras el tiempo me lo permita y mientras tenga algo que decir. Porque, una de dos: o esto es vocacional "ou alguén nos bota algo na auga", que dijo Zapatero... perdón, Pereiro.
En el fondo, creo que si no he escrito más no fue por la razón antes apuntada, porque, en realidad, nunca he tenido nada que decir y, aún así, lo he hecho. He dejado tranquilo El Túnel durante unos días porque me he disfrazado de Pepe Blanco (o de Caldera, hay versiones para todos los gustos) con la intención de continuar la labor iniciada antes por otros. Y, por qué no decirlo, para llevarme la contraria a mi mismo cuando dije que este año se echaría el telón de la defensa de la profesión de periodista.
Y en esas estoy. El Túnel seguirá su marcha mientras el tiempo me lo permita y mientras tenga algo que decir. Porque, una de dos: o esto es vocacional "ou alguén nos bota algo na auga", que dijo Zapatero... perdón, Pereiro.
Etiquetas: Así viene el día, El Túnel







